Huurbeschermingswet 1949 niet meer effectief

De huidige Huurbeschermingswet die dateert van 1949 werkt niet meer effectief. De wet biedt momenteel niet meer de regulering die nodig is in de huizenhuursector en faalt in een situatie van extreem gebrek aan huisvesting.

Zo sprak indiener Jennifer Geerlings-Simons op vrijdag 15 november bij de openbare commissievergadering, inzake de ontwerpwet Huurwet woonruimte 2016. Volgens Geerlings-Simons is er in Suriname in de loop van enkele decennia een zodanige schaarste gekweekt aan woonruimte, doordat opeenvolgende regeringen – met uitzondering van de jaren 80 en de periode 1996-2000 – vrijwel niet gebouwd hebben. De schaarste aan huizen is zodanig dat huisvesting zeker de laatste 15 jaar het grootste probleem is geworden voor Surinamers. De Huurbeschermingswet is volgens de parlementariër in het verleden door de koloniale overheid in het leven geroepen, omdat er schaarste was aan woningen – mogelijk vanwege de oorlog.

Het was een wet die maximale bescherming bood aan de huurder, maar tegenwoordig is dat niet meer het geval. Geerlings-Simons zegt dat de wet, sedert het in het leven is geroepen niet meer gewijzigd is en dat huurders ook geen bescherming meer hebben. De ingediende wet moet bij goedkeuring door het parlement zorgen dat er regulering optreedt en huurders niet meer aan de grillen van verhuurders zijn overgeleverd. Ook biedt het verhuurders rechten om een huurder uit de woning te krijgen wanneer hij/zij die nodig heeft. Geerlings-Simons schetste het beeld waarbij huiseigenaren exorbitant hoge europrijzen hanteren en woekerwinsten maken bij periodes van inflatie, water- en stroomrekeningen voor zichzelf houden en huurders terroriseren. Aan de andere kant zijn er volgens haar wel bonafide verhuurders die op hun beurt geconfronteerd worden met huurders die niet uit de woningen willen en moeten deze bonafide verhuurders een lang proces doorlopen om hun woning terug te krijgen. Daarentegen biedt de wet hun geen mogelijkheid om naar de rechter te stappen. Echter blijkt in de praktijk dat dit wel gebeurt en dat de rechter de huurder, na die enige tijd de ruimte te hebben gegeven, wel sommeert de woning te verlaten. Volgens Geerlings-Simons krijgt het parlement vaker mensen met deze problemen op de stoep. Volgens de parlementariër, die samen met college-parlementariër Rosseli Cotino de ontwerpwet heeft ingediend is de huidige, doch achterhaalde Huurbeschermingswet nu keihard voor zowel huurder als verhuurder. De situaties die momenteel spelen bij het huren of verhuren van woningen zijn niet de bedoeling van deze wet geweest. Dit maakt dan ook dat de wet aan vervanging toe is.

Geerlings-Simons: “Wetten zijn nodig. Ze geven een basis aan en een basisbescherming van een bepaald gebied. Wanneer de situatie extreem wordt, zien we dat wetten niet geheel meer werken, niet omdat de wet niet goed is, maar omdat de situatie extreem is. Deze oude wet die voorheen gewerkt heeft, faalt in een situatie van extreem gebrek aan huisvesting.” De conclusie die, aldus de parlementariër getrokken kan worden is dat de Huurbeschermingswet op dit moment niet de regulering biedt die nodig is. “De verhuurder grijpt naar allerlei illegale praktijken en de huurder staat daar machteloos tegenover. De bonafide verhuurder wordt ook niet geholpen, dus de wet werkt in de huidige omstandigheden niet.

Geerlings-Simons benadrukt dat wij in Suriname moeten gaan naar een situatie waar er geen sprake meer is van ad hoc verhuur, maar structureel verhuur waarbij investeerders inderdaad bouwen om te verhuren en zakelijke contracten sluiten met burgers. Hiervoor is er dan een wet nodig die de sector reguleert voor zowel de verhuurder als de huurder, zodat partijen weten aan welke regels zij zich moeten houden. Dit is een van de redenen waarom de ontwerpwet is ingediend. Een andere reden is dat hiermee de jacht op euro’s of dollars om de huur te betalen beteugeld wordt wat de druk op de koers ook wegneemt. Geerlings-Simons verduidelijk evenwel dat de regels zodanig moeten worden aangescherpt dat de verhuurder het recht heeft om in periode van grote inflatie deze geheel of gedeeltelijk corrigeert in de huurprijs. Ze benadrukte dat de verhuurder in een periode van crisis compensaties moet krijgen van het verhuurde, maar niet moet proberen om winst te maken op een mede Surinamer. Geerlings-Simons benadrukt dat het in deze niet gaat om het verhuren van grote woningen aan ambassades, maar om gewone huizen voor lagere en midden inkomensgroepen.

Volgens de parlementariër vragen de economie en schaarste aan woningen dat de overheid, investeerders en coöperaties huizen zouden moeten bouwen voor langdurige verhuurcontracten. “Echter, wanneer de Huurbeschermingswet zo eenzijdig is gaat men dat niet doen, omdat men geen poot heeft om op te staan om een huurder op redelijke wijze de huur op te zeggen.”

Comments

mood_bad
  • No comments yet.
  • Add a comment